Wing my Way ('-^*)b

ตอนแรกว่าจะไม่อัพเรื่องเกี่ยวกับคอมมิคเกะแล้ว เพราะคราวนี้ไปไม่เต็มวัน แต่พอมานั่งดูรูปอีกที มันมีสิ่งที่ต้องเอามาให้ชมกันให้ได้ค่ะ

 วันนี้ออกจากโรงแรมตอน 8โมงกว่าๆ มาถึงสถานีรถไฟยูริคาโมเมะนี่แทบจะเป็นลม เจอแต่คนๆๆๆๆ เยอะมาก （￣□￣；）！！ เข้าแถวรอรอซื้อตั๋วอย่างยาวลืมไปว่ามันมีงานของกันดั้ม1/1  แล้วก็สถานนีฟูจิเทเรบิจัดงานอีก มองไปทางไหนเจอแต่มากันแบบครอบครัว คนเลยเยอะกว่าที่ระเคยสัมผัสมาเมื่อปีที่ผ่านๆมาจริงๆ แล้วมาสมทบกับคนที่จะไปงานคอมมิคเกะอีกนะ  เข้าแถวไปคนอื่นยืนพัดกันพรึ่บๆๆเพราะร้อน ระต้องยืนดมยาดมไปตลอดทางเลย (เยอะกว่าตอนที่ระมาดูกันดั้มก่อนหน้านี้อีกนะ)  ถ้ารู้สึกตัวเร็วกว่านี้คงเลี่ยงไปรินไคเซ็นแหละ...

ไหนๆก็หลวมตัวมาทางนี้แล้ว กว่าจะมาถึงโตเกียวบิ๊กไซด์ 10โมงครึ่ง ลงมาจากสถานียังเห็นคนเดินต่อแถวกันเข้างานอยู่เรื่อยๆเลย

 หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล(บ่นกับตัวเอง)

เรื่องคนไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะ 2ปีก่อนหน้านี้เคยเจอแบบนี้มาแล้ว  (เห็นปีนี้เยอะกว่าปีที่แล้วด้วยนิ แต่ปีที่แล้วระไม่มา) ทว่า 2ปีก่อนหน้านี้อย่างร้อนน่ะ แต่ปีนี้แค่อบอ้าวเฉยๆยังไม่ร้อนเท่าไหร่ แล้วเมฆเยอะไม่ค่อยมีแดด โชคดีไป  ทว่ามีความรู้สึกว่าปีนี้ปล่อยคนเข้าไปช้ามาก เหมือนมีความรู้สึกว่ายืนอยู่กับที่นานเป็น 10นาทีเลย จนคนญี่ปุ่นข้างหน้ายืนบ่นว่า ทำไมไม่ปล่อยให้เร็วกว่านี้(วะ)  ข้างๆก็มาเป็นคู่ บ่นกันอย่างสุภาพนะ ร้อนจังเลยเนอะ  ทำไมไม่ปล่อยสักทีน้า... (อารมณ์มันสวนกับคนข้างหน้าที่อารมณ์ร้อนเลยแฮะ)  ส่วนระเพื่อนเมล์มาพอดีเลยกดไปบ่นมั่ง(ฮา)

หลังจากที่ล่าโดจินแล้วก็ไปขอสึเกบุ คนวาดฮีโร่รีลีน่าขวัญใจ小野 花直（おの かじか） คาจิกะซังมาได้แล้ว (อันนี้ตอนแรกระไม่คิดจะไปขอเลยนะ พอดีระไปถามเรื่องเล่มใหม่แต่เค้ายังไม่ออกไม่ทัน แล้วพอดีระเอากระดาษลิสของเพื่อนไปให้ดูมันมีภาษาไทยความเลยแตก(ว่าเราเป็นต่างด้าว) เค้าเลยดูไม่กล้าพูดกับระเท่าไหร่ คือกลัวระไม่เข้าใจนั่นแหละ แต่ระบอกว่าพูดญี่ปุ่นได้ค่ะ คราวนี้แหละสาดคำถามเลย เลยถามว่าเป็นเจ้าตัวหรือเปล่า แล้วเล่มใหม่จะออกตอนไหนคะ  คาจิกะซังเค้าบอกว่า ออกงานโอนลี่ของวิงเดือน 10 โอ๊วว แต่ระคงไม่ได้มาง่ายๆน่ะ เลยลองตอดถามว่าขอสึเกบุได้มั้ย (ซึ่งปกติเค้าจะไม่รับวาดด้วย) แล้วเค้าก็ตกลงน่ะ  กรี๊ด ดีใจรีบไปซื้อสึเกบุของงานคอมมิคเกะมาเลย แล้ววีรกรรมนี้เขาพูดถึงในไดอารี่เค้าด้วยง่ะ เขิน แต่ก็ทำให้รู้นะว่า ปกติจะเจอแต่คนแถบยุโรป คราวนี้เจอคนไทยบ้าง  คนไทยยังชอบกันดั้มวิงก็มีเยอะนะคะ

 ต่อไปก็ขึ้นไปดูที่บู๊ทของบริษัทผู้ผลิตต่อ (รูปดูได้ที่เก็บตก) คนต่อแถวยังยาวอยู่ดี

ถ่ายบู๊ทของบริษัทมา 

คิดว่าเวบทั่วๆไปคงไม่ค่อยลงบู๊ทที่มีหนุ่มๆเยอะเท่าไหร่ล่ะมั้ง

จริงๆถ่ายมาหลายบู๊ท แต่ออกแนวเบลอซะเยอะ เหตุผลคือ ถือของ 2มือ ถ่ายไม่ค่อยถนัด / คนเดินไปมาเยอะ /เวลาถ่ายกลัวถ่ายติดหน้าคนอื่นแบบจังๆ

และภายในบู๊ทบริษัทเหล่านี้ มีอยู่บู๊ทนึงในมุมหลืบๆ ถึงจะไม่ค่อยมีคนมาเบียดเสียดเยอะ แต่ก็ทำให้ระรู้สึกปลื้มได้ 

จริงๆตอนแรกตกใจว่าทำไม ระอ่านภาษาของหนังสือในบู๊ทนี้ออก นี้เรายังอยู่ในญี่ปุ่นนี่นา ไม่ได้ออกไปขึ้นรถเมล์ ปอ.522แล้วกลับบ้านได้สักหน่อย

บู๊ทนี้จะเป็นที่แสดงโดจินจากประเทศต่างๆค่ะ แต่จะเน้นจากประเทศไทยเป็นส่วนใหญ่ นอกจากโดจินแล้วจะมีพวกคอมมิค การ์ตูนไทย นิตยสารญี่ปุ่นภาคภาษาไทยไปวางโชว์และให้ได้เปิดอ่านกันด้วย 

ยืนดูในโทรทัศน์นิดหน่อย เหมือนดาราตลกทางบ้านเค้าไปเยี่ยมบ้านเรามานะ  ไปดูร้านการ์ตูนภาคภาษาไทยมาด้วย

บรรยากาศโดยรวมบู๊ทค่ะ  มีคนญี่ปุ่นให้ความสนใจและมาเปิดดูอยู่เรื่อยๆ (ถึงแม้จะอ่านไม่ออกก็ตาม) ปลื้มแทนจริงๆ ค่ะ  เสียดายต้องรีบกลับ ไม่งั้นก็อยากจะอยู่นานกว่านี้ กลับจากงานนี้ยังไปแวะต่อแถวอิเคะส่งท้ายอีก เพราะวันที่15จะไม่อยู่โตเกียวแล้ว  จัดของจนถึงตี 1เลยด้วยซ้ำ orz