Wing my Way ('-^*)b

มาแล้วค่ะ รีพอร์ตไลฟ์แบบเต็มๆ

ก่อนหน้านี้เคยดูแต่ไลฟ์ที่ญี่ปุ่น ถ้าไม่เขียนถึงประสบการณ์ของที่เกิดในประเทศตัวเอง(ซึ่งไม่คิดว่าน่าจะมีได้)บ้างนี่ นอนไม่หลับแน่ๆ

พูดถึงคาเงยาม่าซัง ถ้านึกถึงตอนเด็กๆนี่นึกถึงเพลงที่เค้าร้องให้ ดราก้อนบอล มาก่อนอันดับแรกเลย แต่รู้จักอย่างจริงๆจังๆ(ช่วงที่อ่านญี่ปุ่นออกนี่) จะรู้จักจากทางเพลงเกมซูปเปอร์โรบอตมากกว่า อย่างเก็ตเตอร์นี่น้องชายชอบเล่นตัวนี้มากๆ ถ้าไม่เอาออกไม่เก็บพลังให้มีหวังเครื่องเกมพัง จนเดี๋ยวนี้ก็ยังได้เห็นชื่อ คาเงยาม่าซังบ่อยๆใน Jam project ล่าสุดได้เห็นคุณคาเงยาม่าซังแบบเคลื่อนไหวในดีวีดีจากเพลง Yells~it a beautiful life จากเมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นคิดว่า ถ้าชวดตั๋วคอนเสิร์ตมาครอสฟรอนเทียร์ ก็จะจองของงาน animelo summer live 2008 ด้วย เพราะปีนี้มีแต่ศิลปินที่ชอบทั้งนั้น (ที่ไหนได้หมดเร็วพอกันเลย) แต่ก็โชคดีที่ได้ของมาครอสฟรอนเทียร์

วกเข้าเรื่อง พอได้ข่าวว่าคาเงยาม่าซังจะมาไทย คิดไว้กับน้องชายเลยว่าต้องไปดูแน่ๆ 

อาจจะเป็นเพราะตัวเองชอบดูคอนเสิร์ตแบบสดๆด้วย (ติดจากที่ได้ไปสัมผัสกับคอนเสิร์ตจริงๆที่ญี่ปุ่นมา) 

เคยเขียนถึงเรื่องคอนเสิร์ตนี้ในบลอกครั้งนึง ว่าอยากให้มีขอลายเซ็นได้ แล้วก็มีจริงๆด้วยงานนี้เลยไม่อยากพลาดอีกอย่างถ้าคิดถึงที่ญี่ปุ่นโอกาสจะเจอแบบนักร้องแบบใกล้ชิด คิดว่าถ้าไม่ใช่ดวงช่วยจริงๆนี่ยากมาก (เพราะตั๋วแบบสุ่มเลือกนี่ต้องดวงจริงๆถึงจะได้อยู่หน้าๆน่ะค่ะ ไม่งั้นต้องเงินหนาตามไปอ็อคอีก ซึ่งมันจะแพงกว่าราคาตั๋วจริงมาก)

 ตอนแรกคิดกับน้องชายว่าจะไปวันเสาร์ แต่วันเด็กคงมหาศาลน่าดู (จริงๆระก็ไปมา 2วันนะ มันมหาศาลจริงๆ คิดถูกแล้วที่พาน้องมาวันศุกร์)

มาถึงในงานประมาณบ่ายค่ะ เหวอเข้าไปข้างในงานดิ่งไปเวทีก่อนเลย นึกว่าจะจัดตรงนั้นนี่นา ยืนรอไปสักแป๊บ ไม่เห็นมีวี่แววที่จะทำอะไรกันเลยแฮะ ก็เลย พาน้องออกมาข้างนอก กะจะไปถามประชาสัมพันธ์ ออกมาเจอคนเข้าแถว กำลังรอขอลายเซ็นกันพอดีเลย 

โอววว เกือบชวดไปแล้วสิเรา  (เพราะงานวันเสาร์คนเยอะมากกกกกกกกก เห็นแถวแล้วจะเป็นลม)

ตอนต่อแถวนี่ คิดไว้ว่า อยากจะบอกกับคาเงยาม่าซังว่า ชอบเพลงBoku-tachi wa Tenshi Dattaมากค่ะ ดีใจที่จะได้ฟังแบบสดๆ บลาๆๆๆ<----แต่สกิลการพูดเป็นสกิลภาษาญี่ปุ่นที่ตัวเองไม่ถนัดเป็นที่สุด บวกกับความตื่นเต้นเมื่อ"คาเงยาม่าซังตัวจริง"อยู่ด้านหน้า  เท่านั้นแหละ ขนาดซิงเกิ้ลที่จะส่งให้เขานี่สั่น ผับๆๆๆๆๆ <---จะตื่นเต้นไปถึงไหนฟร้า

ยืนดูมองเขาตวัดปลายปากกาดำอันสวยหรู เขียนลายเซ็นลงบนแผ่นซิงเกิ้ลที่ซื้อไว้เมื่อ 10ปีที่แล้ว มือมันจะสั่นไม่หายเลย  และแล้วคาเงยาม่าซังก็ยื่นมือมาให้จับ แล้วก็หันเข้าหากล้องเพื่อถ่ายรูปด้วย  ตอนนั้นความสั่นหายแว๊บ ยิ้มให้กล้องสุดกู่ เย้ ได้จับมือได้ถ่ายรูปคู่ด้วย สุดยอดดดดดดดดดด  เป็นอันเสร็จ .......... คิวต่อไปน้องชาย เฮ้ย ลืมพูดกับเค้าเลยง่ะ  มาเช็คดูรูปตัวเองตกใจ ถ่ายได้จังหวะดันหลับตาเองซะอีก โอ๊ววววววววว พอมาดูของน้องชายนี่รูปนี่สมบูรณ์แบบสุดๆ

เอาฟระ แค่นี้ก็พอใจแล้ว ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง(รูปข้างบนนี่ถ่ายตอนเค้าเซ็นให้คนอื่นอยู่นะคะ)

ไม่คิดไม่ฝันว่าซิงเกิ้ลที่ซื้อไว้เมื่อ 10ปีที่แล้ว จะได้ลายเซ็นของเจ้าตัวมาอยู่บนแผ่นด้วย 

ส่วนภาพนี้ถ่ายตอนที่แจกลายเซ็นเสร็จแล้วน่ะค่ะ  คาเงยาม่าซังยังคงยิ้มตลอด ชอบรอยยิ้มเค้าจริงๆ เลยค่ะ ดูภาพตามหน้าปกนี่ออกแนวขรึมๆแฮะ

ตอนนี้เข้าสู่ช่วงคอนเสริต์ ตอนก่อนคอนเสริต์จะแสดงนี่มีไฟดับด้วยล่ะ ตกใจนิดหน่อย นึกว่าจะได้ดูแบบร้องสดปากเปล่าซะอีก (มีหวังคอแห้งก่อนแหงๆ)

(*ความเห็นอาจจะมีเปรียบเทียบกับคอนเสริต์ที่เคยไปดูมาบ้าง เป็นความเห็นส่วนตัวนะคะ) 

เปิดตัวมาเพลงของดราก้อนบอล มันส์มากค่ะ ชอบทุกเพลงเลย

แต่เพลงที่ระชอบส่วนตัวมากที่สุดคือเพลง "โบคุตาจิวะแองเจลดัดตะ "โหย คือได้ยินเพลงนี้ขึ้นมาน้ำตาซึมเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะได้ฟังแบบสดๆนะเนี่ย

(อันนี้เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ คุณคาเงยาม่าร้องเช่นกัน)

ดราก้อนบอล ระไม่ได้ดูจากช่อง 9 แต่ระจะดูจากวีดีโอ(ซึ่งจะเร็วกว่าทีวี) แล้วจะมีเพลงเปิด-ปิดครบ สมัยนั้นของวีดีโอสแควร์ ดังนั้นชื่อพระเอกระจะออกสำเนียงเรียก"หงอคง"  น่ะค่ะ

เพลงที่ชอบที่สุดจะเป็นเพลงนี้ เพลงขึ้นนึกถึงหงอฮังเดินมาก่อนเลย คงเพราะภาษาญี่ปุ่นหรืออังกฤษจะชอบคำว่า"แองเจล"เทนฉิกับ"วิง"สึบาสะ อยู่แล้ว  บวกกับเป็นช่วงที่เพิ่งรู้ภาษาญี่ปุ่นแบบจริงจังเพลงนี้เลยฝังใจสุดๆ

-----------------------

ไลฟ์ของคุณคาเงยาม่าซังเป็นเพลงเร็วติดกันซะส่วนใหญ่ รู้สึกว่าเหนื่ยกว่าไลฟ์อื่นที่เคยดูมาเลยล่ะค่ะ อย่างที่บอกในบลอกที่แล้วว่า คราวนี้โบกมือ ร้องตาม ปรบมือตาม โยกตัวตามเกือบทุกเพลงเลย คือเห็นคุณคาเงยาม่าเต็มที่มาแล้วก็อยากจะสนุกไปกับเค้าด้วย

ประทับใจคุณคาเงยาม่ามากๆค่ะ เต้นแล้วไม่อยู่กับที่ด้วย เดินไปมาให้ได้เห็นกันทั่วๆจริงๆ

เห็นคุณพิธีกรบอกว่า คนชมไม่ค่อยจะมีปฎิกิริยาตอบรับกันเท่าไหร่ ซึ่งระก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ อันนี้ไปว่าคนอื่นก็ไม่ถูก เพราะในไทยไม่ค่อยมีไลฟ์แบบนี้ แล้วบางคนยังเขินๆบางคนเอาใจจดจ่อกับแต่ถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ บางคนยังโทรศัพท์เลย

(ตัวเองก็ถ่ายมา เพราะมันต้องมัวพะวง(ตอนชูคงบังคนอื่นด้วยแน่ๆ) แล้วมัวเล็งนี่แหละค่ะเลยทำให้มันส์ไม่ได้เต็มที่หลังๆเลิกถ่ายเลย  ได้มาเฉพาะซีนที่คิดว่าน่าจะถ่ายได้ชัดสุดๆขอเป็นที่ระลึกซักหน่อยเท่านั้น)

เริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมที่ญี่ปุ่นถึงได้ห้ามถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ ปิดมือถือในระหว่างมีคอนเสิร์ตให้หมดเนี่ย......แบบนี้นี่เอง รู้ซึ้งแล้ว

แต่ระยังดีใจที่เห็นน้องชายตัวเองได้ออกอาการสนุกโบกมือร้องตามไปด้วยนี่สิ(สำหรับน้องชายระเป็นครั้งแรกที่ได้มาคอนเสิร์ตแบบนี้) จริงๆ เ็ด็กที่ยืนอยู่ข้างๆระตอนแรกก็ยืนเฉยๆแต่หลังๆเริ่มโบกมือตามแล้ว

ถ้าให้คะแนนขอคิดเป็น 90%ค่ะ อีก10%นี่เพราะอารมณ์ร่วมของคนดู(บางท่าน)ยังไม่พอ เลยยังรู้สึกว่ายังไม่มันส์สุดๆ อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ เพราะระดันไปชินกับของญี่ปุ่นมาแล้วนี่สิ (ที่นู้นยืนเฉยแล้วแปลกน่ะ ตอนไปไลฟ์แองเจลล่าครั้งแรกขอบอกว่ารอบตัวเค้าโบกมือโยกตัวกันหมด มีเราคนเดียวยืนเฉย หลังๆเริ่มเนียนตามและทำเป็น ถึงได้รู้ว่าอ้อ ไลฟ์มันสนุกแบบนี้นี่เอง)

คำว่าไลฟ์มันคือสดค่ะ ได้เห็น"ตัวจริง "เสียงจริง" ร้องอยู่ต่อหน้าต่อตา ไม่ใช่แค่การนั่งฟังเพลงจากแผ่นเฉยๆ

ไลฟ์จะได้เห็นปฎิกิริยาจากสองฝ่ายโต้ตอบกันทั้งคนดูและคนร้อง ถ้าคนร้องร้องให้คนดูสนุกไปด้วย ก็จะยิ่งมีกำลังใจมากขึ้น  ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ยังร้องเพราะมันสนุก  

ทำไมตอนที่ยืนฟัง peace of mind ของ angela เห็นคนข้างๆร้องไห้แล้วถึงอยากร้องตามไปด้วย  ทำไมพอมาเมงุทำมือ"คิระ"ถึงต้องทำตามกันด้วย นั่นก็เพราะคนดูต่างมีอารมร์ร่วมรู้สึกสนุกไปกับนักร้องน่ะค่ะ  เวลาคนที่ชอบอะไรเหมือนกันแล้วมาร่วมสนุกด้วยกัน ถึงแม้จะคนละภาษาแต่มันก็ทำให้เป็นความทรงจำที่ไม่รู้ลืมจริงๆค่ะ

เป็นครั้งแรกที่ยังไม่เริ่มคอนเสริต์แล้วร้องไห้ตามมาเมงุเพราะเห็นมาเมงุร้องไห้นี่แหละ นั่นมันเป็นความรู้สึกที่ส่งมาค่ะ ถึงจะไม่ใช่ตรงๆก็ตาม 

อยากจะถามคนที่ร้องเพลงตาม(ถึงแม้จะแค่ท่อนฮุก) โบกมือตาม ว่าสนุกมั้ยคะ  (ถ้าบอกว่าไม่สนุกนิ..........จะทำไงเนี่ย)

ว่าแล้วอยากไปไลฟ์อีกจัง

--------------------------

ส่วนอันนี้เป็นของวันเสาร์ค่ะ พอดีจะไปเอาหนังสือที่คิโนะ(นิวไทป์หน้าปกมาครอสเข้าตรงวันพอดี) ไหนๆ ที่จัดงานก็อยู่ใกล้กัน ก็แวะไปสักหน่อย

ปรากฎว่าคนเยอะมาก แทบจะเดินไม่ได้เลย แถมบัตรแบบ 100บาทหมดอีก 

คราวนี้เลยได้เด้งออกมาดูวงนอก  เทียบกับเมื่อวานคาเงยาม่าซังแรงไม่ตกจริงๆ

 แต่จะชัดสุดตอนคาเงยาม่าซัง ออกมายืนตอนช่วงนี้แหละค่ะ 

 ลึกๆกะว่าจะมาขอถ่ายซ่อมรูปที่หลับตาไปเมื่อวาน กับจะบอกว่า ไลฟ์สนุกมากฯลฯ <----จะมาคิดต่อตอนยืนรอเข้าแถวขอลายเซ็น แต่ออกมาเห็นแถวเห็นคนแล้วแทบจะเป็นลมในใจคิดว่าดีแล้วที่มาวันศุกร์ ไหนๆเราก็ได้แล้วนิ เปิดโอกาสให้คนที่มาวันเสาร์เค้าได้กันบ้างดีกว่า คิดแล้วก็ขอแทรกหลังบู๊ทที่แจกลายเซ็นออกไปเลย ถ้าไปเดินตัดตรงแถวคนเยอะเดินไม่สะดวกแน่ๆ เสียดายนิดที่ไม่ได้พูดขอบคุณตรงๆ แต่ก็คิดว่าความรู้สึกนี้ต้องส่งไปถึงคุณคาเงยาม่าแน่ๆ

ไม่รู้ว่าปีนี้จะจองตั๋ว animelo 2009 ได้ทันหรือเปล่า (จองได้แต่อาจจะไม่ได้รับเลือกนี่สิ) หรือจะมีเวลาไปช่วงนั้นมั้ย(กำลังภาวนาขอให้จัดช่วงเดียวกับมาครอสฟรอนเทียร์ภาคหนังโรงอยู่นะเนี่ย) ถ้าจองได้คงจะได้ไปเห็นในไลฟ์ที่นู้น.....ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขอภาวนาให้มีไลฟ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกค่ะ 

ยังไงก็ขอขอบคุณสต๊าฟและทีมงานรวมถึงสปอนเซอร์ที่จัดงานนี้ทุกท่านนะคะ ขอบคุณที่ให้ได้สร้างความทรงจำดีๆแบบนี้ในประเทศไทยค่ะ