Wing my Way ('-^*)b

ยินดีต้อนรับเข้าสู่การรายงานคอนเสิร์ตมาครอสฟรอนเทียร์ค่ะ

ปกติไม่ได้ไปญี่ปุ่นบ่อยๆ ค่ะ ปีนึงจะได้ไปทีนึง แพลนการไปญี่ปุ่นครั้งแรกที่คิดไว้คือ งานคอมมิคเกะค่ะ ตามหาโดจิน และคาบเกี่ยวอีเวนท์เท่าที่มี แต่เพราะปีนี้กำลังบ้ามาครอสฟรอนเทียร์ แล้วก็โชคดีได้ตั๋วคอนเสิร์ตมา

ที่มาของตั๋ว <-----ตามไปอ่านต้นเรื่องได้ที่นี้เลยค่ะ

เลยเปลี่ยนแพลนกระทันหัน เพราะอยากเจอนักพากย์คุณนากามูระกับมาเมงุตัวเป็นๆด้วย(ชอบคุณนากามูระกับมาเมงุเพราะอารุโตะกับรันกะนี่แล)  คงหาโอกาสแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วจะปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร ดังนั้นเลยบินไปญี่ปุ่นวันที่ 25 ถึงวันที่ 26 เป็นวันที่เตรียมตัวและตามเก็กกากไอเทม คราวนี้ได้ที่พักแถวอิเคะบุคุโระ ซึ่งสำหรับระแล้วเป็นครั้งแรกที่ได้พักแถวนี้ เลยไม่ค่อยจะชินทางรถไฟเหมือนเมื่อตอนอยู่แถวโคเอ็นจิกับชินจูกุเท่าไหร่ แต่ทว่ามันโชคดีอย่างหนึ่งคือเจอทางรถไฟใต้ดินที่ตัดไปโตเกียวได้โดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง (มารุโนะ) ถ้านั่งสายยามาโนะเทะนี่อ้อมตายเลย

เช้าวันที่ 27 อากาศแจ่มใส  ออกจากโรงแรมตอน 7.30

ไม่ใช่เห่อหรืออย่างไรเพราะของจะเริ่มขายตอนสิบเอ็ดโมงเช้า ส่วนคอนเสิร์ตจะเริ่มบ่าย 2 แต่เพราะรถชินคังเซ็นจะออกตอน 8.30 น้องชายระจะไปคุมาโมโต้เลยต้องไปส่งน้องขึ้นรถไฟไปก่อน แล้วค่อยมาที่ชินบาชิแล้วต่อยูริคาโมเมะชมวิวพลางๆ มาถึง zepp tokyo ตอนเก้าโมงเช้า ฮ่วยยยย อีกตั้ง 2 ชั่วโมงแหนะ ห้างแถวๆนั้นก็ยังไม่เปิด เดินอย่างเหงาเลย

แอบมาเดินดูแถวๆหน้าเซ็ปโตเกียว โหยังมีคนมารอต่อแถว รอซื้อของพอสมควรแล้ว คนญี่ปุ่นนี่สุดยอดจริงๆ ตั้งอีกสองชั่วโมง ระก็เลยเดินแถวๆนั้นสักชั่วโมงนึงแล้วค่อยมาต่อแถวซื้อของ พอโผล่มาอีกครั้งคนเยอะมาก ทีนี้สิ ไม่ต่อไม่ได้แล้วเดี๋ยวของจะหมดซะก่อน พลัมเฟลทเป็นของที่อยากได้มากกกกก ระหว่างต่อแถวก็เงยหน้าไปถ่ายข้างบนมาหนึ่งรูป ระหว่างนั้นก็มีสต๊าฟ มาตั้งป้ายสแตนเชริลกับรันกะ รูปที่ใช้ในหน้าปกไลอ้อน

รอต่อแถวเข้าซื้อของอย่างนานเลยล่ะค่ะ ได้พลัมเฟลทกับผ้าขนหนูเลือกลายอารุโตะรันมาแล้วก็ไปหยอดกาชาปองอย่างเมามันส์ ว่าแล้วก็แว๊บมาถ่ายสแตน เพื่อเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าได้มาถึงคอนเสิร์ตของมาครอสฟรอนเทียร์แล้ว

ใหญ่จัดถ่ายได้ไม่หมดแล้วแถวนั้น คนเต็มด้วย ติดคนต่อแถวหยอดกาชาปองอีก เลยหามุมถ่ายอย่างงามๆไม่ค่อยได้

งั้นแยกถ่ายคนละส่วนล่ะกัน ครึ่งบนคน อ๊ากส์รันกะน่ารักกกกกกกกกกกกกกกก

รายละเอียดรวมถึงสปอนเซอร์ในการจัดคอนเสิร์ต อ๊ากส์ๆ แชะๆๆๆ นี่เรามาถึงแล้วเหรอเนี่ย จะได้ดูมาเมงุ นากามูระซังตัวเป็นๆแล้วววววววววววววววว อยากเอาสแตนนี้กลับบ้านจัง ผ่าครึ่งรันกะมาได้ก็ยังดี ('◇')

ยังพอมีเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆที่จะให้รวมตอนก่อนเข้าในตอนบ่ายหนึ่ง เลยเอาของที่ซื้อมาไปฝากไว้ที่ล็อกเกอร์แล้ววิ่งมาถ่ายบรรยากาศมุมสูง คนเยอะมากกกกกกกกก

zepp tokyo เคยมาที่นี่ตอนมาญี่ปุ่นครั้งแรก(เมื่อห้าปีที่แล้ว) ตอนนั้นแค่เดินผ่านแล้วก็เห็นว่า เป็นที่แสดงคอนเสิร์ต ไม่คิดว่าสักวันจะได้เข้าไปดูจริงๆเลยนะเนี่ย ซึ้ง ･ﾟ･(つД｀) 

โอ๊ววววววว แฟนๆมาครอสเยอะขนาดนี้เชียวววววววววว มาอยู่ในวงที่มีแนวร่วมเดียวกันเยอะแบบนี้ ดีใจจริงๆ ว่าแต่อากาศร้อนจริงๆค่ะ ร้อนกว่าบ้านเราอีกอบอ้าวมากๆ33องศาได้ แล้วตอนนี้ก็เที่ยงแล้วนะ แต่ก็ยังมีคนต่อแถวรอซื้อของ อึดจริงๆ

ซูมให้ดูตรงแสตนที่เค้าเอามาตั้งให้ดู ข้างๆจะเป็นที่หยอดกาชาปอง ถัดเป็นแนวยาวก็จะเป็นที่ขายของ

เท่าที่มองดูคนที่มาดูคอนเสิร์ต จะเป็นผู้ชายสัก 70 ต่อผู้หญิง 30  อายุนี่ประมาณ 18~40 ได้ แฟนๆมาครอสรุ่นแรกก็มาเยอะ

เริ่มเข้าใจแล้วว่าผ้าขนหนูที่เอาพาดบ่านี่มีประโยชน์ใช้เช็ดเหงื่อจริงๆ เจอเยอะมาก แล้วในงานพอดีมีขายลายของมาครอสฟรอนเทียร์ด้วย บางคนนี่เพิ่งซื้อมาแกะใช้เลย

และแล้วก็ถึงตอนบ่ายหนึ่งค่ะ สต๊าฟจะให้มายืนเรียงรอเรียกตามเลขเข้าแถวรอเพื่อเข้าไปในฮอลล์คอนเสริต์  

ได้ข่าวว่าคราวนี้มีคนไปทั้งหมด 2800 คน

ระโชคดีเป็นคนที่ 300 กว่าเลยได้เข้าไปเลือกยืนที่หน้าๆกลางๆเวทีได้

ตอนแรกมีคนมาถามอีกว่าที่เท่าไหร่ แล้วต้องเรียงตามเบอร์มั้ย หา!?มาถามคนที่มาจากต่างประเทศนี่นา แหม เราสิน่าจะเป็นฝ่ายถามมากว่านิ (หน้าออกจะไทย ไทยแท้ซะด้วยหาใช่ลูกครึ่งไม่ )ตอนเดินเรียงรอเรียกเข้าได้เจอผู้หญิงสองคนที่ยืนเข้าแถวซื้อของต่อกันอีกแล้วกับผู้ชายอีกคนนึง ก็เลยถามไปบ้างว่า ต้องต่อแถวมั้ย พอดีมาจากต่างประเทศไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะค่ะ (หารู้ไม่นี่เป็นแผนหาเพื่อนต่างหาก ฮา) แล้วระก็ได้เพื่อนญี่ปุ่นใหม่เพิ่มจากงานมาครอฟรอนเทียร์นี้จริงๆ คราวนี้ถึงไม่ได้ไปที่โยโกฮาม่าในเดือน 10 แต่ก็มีคนคอยไปแทนให้แล้วล่ะ ^ー^)人(^ー^ อย่างน้อยก็จะได้ฟังรีพอร์ตสดๆ แถมข่าวคราวแบบสดๆอีก แต่ตกใจเรียลแอ๊คชั่นเค้าจริงๆนะพอบอกมาจากไทย แหม ตาโตตกใจกันใหญ่ สงสัยตกใจสปิริตแรงสูงของระ คิดว่าไม่น่าจะมีคนต่างประเทศมาล่ะมั้ง

แฟนๆมาครอสใจดีนะ คอยแนะนำ คอยพาเข้าไปถึงข้างในเลย

พอไปถึงก็ยังมีคนไม่มากเหมือนเมื่อตอนคอนเสิร์ตของ angela(ที่ไกลไปหน่อย) เลยได้เลือกยืนที่ดีๆ กลางๆเวที แต่อุปสรรคมันติดนิดตรงที่ ตัวระเตี้ย(มาก)ไปหน่อยนี่สิ ไม่ได้ใส่ส้นสูงมา กลัวยืนนานแล้วมันยิ่งเมื่อย แต่ก็ยังดีที่มีช่องให้พอมองเห็น ตอนนี้ก็เลยยืนรอคนท้ายๆเข้ามา มองจอสกรีนใหญ่ด้านบน ตอนแรกก็โฆษณาดีวีดี พลาโม แต่พอตอนเพลงไลอ้อนขึ้นนี่สิ ตาค้างเลย เฮ้ยยยยยยยยยยย เพลงเปิดใหม่นี่นา !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โห ได้ฟังก่อนฉายจริงอีกสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  แถมกว่าจะถึงเวลาคอนเสิร์ตเริ่มจริงๆนี่ฟังไปหลายสิบรอบเลย ชอบมากเลยตอนช่วงที่ อิคิโนโคริตาอิ !!!!!!!!!!!!! ฟังถี่มากจนร้องตามได้ เพราะเค้าจะเปิดวนไปเรื่อยๆกับโฆษณาจนกว่าแขกจะเข้าฮอลล์มากันหมดน่ะค่ะ ยังคิดเลยว่าจะใช้ภาพนี้ในเรื่องจริงเลยมั้ย แล้วพอไปดูตอนที่18แล้วก็เหมือนกันจริงๆด้วย

แต่ของที่ดูในคอนเสิร์ตจะ"จอใหญ่" สะใจ แล้วไม่มีตัวหนังสือ(เครดิตขึ้น) ที่สำคัญช่วงฉากข้างบน ในคอนเสิร์ตจะมีคำว่า zepp tokyo ขึ้นวนๆมาข้างๆรอบๆตัวของรันกะด้วย (นี่ไลฟ์เดบิวรันกะนี่นา )

รอไปสักพักจอด้านบนจะดับ

และแล้วก็ถึงเวลาที่รอคอย

ติดตามตอนต่อไป.........................